Skip to content
Bardzo długo moje relacje układały się wokół jedne Bardzo długo moje relacje układały się wokół jednego centrum: pracy. Najbliżej byli ludzie, z którymi dzieliłam projekty, deadline'y, zawodowe sukcesy. Rozmowy krążyły wokół tego samego. Co się dzieje w pracy, jakie mam plany, nad czym teraz siedzę. Kiedy zaczęłam świadomie budować życie szerzej niż tylko kariera, coś się zmieniło. Bez żadnej decyzji, bez cięcia listy znajomych. Niektóre relacje po prostu ucichły. Okazało się, że łączyła nas głównie praca, a kiedy przestała być jedynym tematem, nie miałyśmy już o czym rozmawiać. Inne, ku mojemu zdziwieniu, zrobiły się głębsze. Osoby, z którymi wcześniej rozmawiałam tylko o projektach, zaczęły pytać, jak się naprawdę czuję. Ja zaczęłam pytać je o to samo. I pojawiły się zupełnie nowe znajomości, w miejscach, które wcześniej nie miały prawa się ze mną przecinać. W rolce opowiadam, co dokładnie się zmieniło i dlaczego to był jeden z najciekawszych efektów ubocznych mojej pracy nad sobą. Ćwiczenie na dziś: wybierz jedną osobę, z którą rozmawiasz głównie o pracy. Zapytaj ją dziś o coś, co nie ma z pracą nic wspólnego. 🤍 Masz w pracy kogoś, przy kim jest Ci lżej? 🤍 mam 🥲 nie mam
Jest jedno pytanie, które zadaję klientkom bardzo Jest jedno pytanie, które zadaję klientkom bardzo często. Nie na początku sesji. Dopiero wtedy, gdy już widzę, że praca zajmuje w ich życiu miejsce, które trudno nazwać inaczej niż centrum. Pytanie brzmi: kim jesteś poza pracą? I ta chwila ciszy, która po nim następuje, mówi bardzo dużo. W Slow Work opisuję zjawisko, które widzę regularnie: praca powoli przestaje być tym, co robimy. Zaczyna być tym, czym jesteśmy. I to jest właśnie ten moment, kiedy zaczyna się problem. Przejdź przez karuzelę. Który z tych sygnałów rozpoznajesz u siebie? Napisz w komentarzu numer: 1, 2 czy 3. A jeśli po tym pytaniu przychodzi myśl „chyba czas coś zmienić” - mam dla Ciebie e-book „Zmiana zawodowa”. 67 stron do wypełniania, nie do przeczytania. Link w bio. 🤍
Wiedziałam, że muszę ją odbyć. Wiedziałam, co chcę Wiedziałam, że muszę ją odbyć. Wiedziałam, co chcę powiedzieć. I mimo to odkładałam, tydzień po tygodniu. Bo może nie jest właściwy moment. Może samo się ułoży. Nieodbyta rozmowa zajmowała coraz więcej miejsca. W myślach, w napięciu przed spotkaniami, w tym, jak funkcjonowałam na co dzień. W końcu ją odbyłam. I poczułam lekkość. Jeśli też nosisz w sobie taką rozmowę, wiesz, co robić. Ćwiczenie na dziś: zapisz, z kim i o czym jest ta rozmowa, którą odkładasz. Samo nazwanie jej to już pierwszy krok. Masz teraz taką rozmowę do odbycia? 🙋 mam 🤍 już ją odbyłam A jeśli chcesz ją nazwać na głos, ale nie tutaj w mojej zamkniętej grupie na Facebooku jest na to miejsce. Bez oceniania i bez rad, o które nikt nie prosił. Link w bio. 🤍
Kiedyś myślałam, że bycie miłą w pracy oznacza byc Kiedyś myślałam, że bycie miłą w pracy oznacza bycie zgodną. Że jak mówię „nie", to jestem trudna. Że jak stawiam granicę, to jestem roszczeniowa. Że jak wyrażam zdanie inne niż oczekiwane, to robię aferę. Tyle że to jest uległość, nie uprzejmość. Uprzejmość to szacunek do innych. Uległość to rezygnacja z siebie. Możesz powiedzieć „nie" spokojnie i ciepło. Możesz wyrazić swoje zdanie bez agresji. Możesz postawić granicę bez przeprosin. Łagodność i stanowczość to nie przeciwieństwa. Mogą funkcjonować razem. I w Slow Work właśnie o to chodzi, żeby jedno nie wykluczało drugiego. Napisz w komentarzu jedno słowo: ODWAGA 🤍 A ja wyślę Ci trzy plakaty do wydruku i komplet tapet na telefon. Za darmo. Na jednym jest zdanie, które pasuje do dzisiejszego tematu: „Działam z odwagą i spokojem”.
Nikt nas nie uczy, że milczenie w pracy to też dec Nikt nas nie uczy, że milczenie w pracy to też decyzja. Uczymy się, że trzeba być profesjonalną, spokojną, niekonfliktową. Że lepiej odpuścić niż wchodzić w konfrontację. Że jak jest nieprzyjemnie, lepiej poczekać, aż samo minie. Tyle że milczenie rzadko jest neutralne. Zazwyczaj zostawia po sobie konkretny ślad. W nas. W Slow Work opisuję sytuacje, w których milczymy najczęściej. I co każda z nich tak naprawdę nam odbiera. Przejdź przez karuzelę i sprawdź, która z tych sytuacji jest u Ciebie najczęstsza? Napisz w komentarzu sam numer: 1, 2, 3 czy 4. Odpowiem każdej. 🤍 O granicach i o tym, ile kosztuje nas milczenie, piszę szerzej w książce „Slow Work”. Link w bio
Przyszła przygotowana. Notatnik, lista projektów, Przyszła przygotowana. Notatnik, lista projektów, cele podzielone na miesiące. Dokładnie wiedziała, co chce osiągnąć tej jesieni. Zadałam jej jedno pytanie: a co chcesz poczuć w grudniu, kiedy to wszystko zrobisz? Zatrzymała się. Długa chwila ciszy. W karuzeli opowiadam, co z tego pytania wynikło i dlaczego zmieniło całą naszą sesję. Na końcu zawarłam też trzy pytania, żebyś mogła zrobić dla siebie to samo ćwiczenie. A Ty co chcesz czuć w grudniu? Wybierz jedno 👇 🍃 spokój 🧭 jasność 💪 siłę PS Ta rozmowa wydarzyła się na Sesji Głębokiej. 120 minut tylko na Ciebie i jedno pytanie, które nosisz od miesięcy. Nie na moje rady, na Twoje odpowiedzi. Link w bio. 🤍
Można spędzić cały dzień w pracy i nie być w nim a Można spędzić cały dzień w pracy i nie być w nim ani przez chwilę. Odpowiadasz na maile i myślisz o spotkaniu. Jesteś na spotkaniu i myślisz o mailach. Kończysz dzień z poczuciem, że dużo zrobiłaś, i z dziwną pustką, której nie potrafisz nazwać. To jest właśnie ta różnica. Zajętość to liczba rzeczy do zrobienia. Obecność to jakość uwagi, którą im dajesz. I ta druga zostawia po sobie coś więcej niż odhaczoną listę. Nie chodzi o to, żeby robić mniej. Chodzi o to, żeby wiedzieć, gdzie naprawdę jesteś, kiedy coś robisz. Zatrzymaj się na chwilę i odpowiedz sobie uczciwie: Jak wyglądał Twój dzisiejszy dzień? Napisz w komentarzu jedno 👇 🌀 pęd 🌤 spokój 🤷 sama nie wiem A jeśli chcesz o tym pogadać spokojniej, niż pozwala Instagram - mam zamkniętą grupę na Facebooku. Link w bio. 🤍
Wrzesień co roku przynosi to samo: poczucie nowego Wrzesień co roku przynosi to samo: poczucie nowego otwarcia i kalendarz, który zapełnia się szybciej, niż zdążysz o tym pomyśleć. I ten sam schemat: obiecujesz sobie, że tej jesieni coś zmienisz, a potem cały wrzesień mija na nadrabianiu zaległości po lecie. Rok później stoisz w tym samym miejscu. Przez większość życia zawodowego wierzyłam, że zmiana pracy to jeden odważny ruch i albo cię na niego stać, albo nie. Dziś wiem, że to właśnie wyobrażenie o wielkim skoku zatrzymuje ludzi w miejscu. Zmiana zawodowa to nie skok. To proces. I dlatego można go zacząć dziś, nawet jeśli nie masz pojęcia, dokąd prowadzi. Mój e-book „Zmiana zawodowa" to 67 stron ćwiczeń i konkretów. Najpierw zrozumienie siebie - po co pracujesz, jakie masz atuty i wartości, jak wygląda Twoja idealna praca. Potem konkret: gdzie realnie szukać, jak pokazać się w CV i na LinkedIn, jak przetestować kierunek, zanim w niego wskoczysz. Możesz przejść przez to spokojnie, rozdział po rozdziale, przez cały wrzesień. Link w bio. A w mojej zamkniętej grupie na FB zostawiłam kod, który obniża cenę do 7 września, jeśli Cię tam jeszcze nie ma, dopisz się, link w bio. 🤍
Wrzesień co roku przynosi to samo: poczucie nowego Wrzesień co roku przynosi to samo: poczucie nowego otwarcia i kalendarz, który zapełnia się szybciej, niż zdążysz o tym pomyśleć. Dlatego decyzje najlepiej podejmować w sierpniu. Kiedy jest jeszcze przestrzeń, żeby usłyszeć własne odpowiedzi. Jeśli chcesz, żeby ta jesień była Twoja, zapraszam Cię na sesję. Szczegóły znajdziesz w linku w bio. Możesz też po prostu napisać do mnie w wiadomości.
Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.