Skip to content

Menu

O mnie
Sklep
Dla Ciebie
Media
Współpraca
Kontakt

Close Menu

Close Cart

Kontakt

kontakt@slow-work.pl

Aby wypełnić ten formularz, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce.

Imię i nazwisko *

Pierwszy

Ostatni

Adres e-mail *

nazwisko Imię Adres

Wiadomość

Nie wszystko musi być na już. Wiem, jak to brzmi.

Nie wszystko musi być na już. Wiem, jak to brzmi.

A jednak wystarczy przy wszystkich zadaniach "na już" zatrzymać się i zastanowić co się stanie, jeśli zrobisz to w przyszłym tygodniu? Przy większości nie stanie się nic.

Czy masz podobną obserwację?

Otwórz kalendarz na ten tydzień. Zaraz… nie czytaj

Otwórz kalendarz na ten tydzień. Zaraz… nie czytaj dalej, naprawdę otwórz.

Policz teraz, ile masz tam rzeczy, które są ważne, ale nikt się ich od Ciebie nie domaga. Rozmowa, którą odkładasz od sierpnia. Ruch. To, o czym myślisz od wiosny i co nazywasz w głowie „kiedyś".
I badania profilaktyczne.

Mamy październik, więc powiem wprost: mammografia, USG piersi, wizyta u ginekologa. Potrafimy przypomnieć szefowi o jego terminie z tygodniowym wyprzedzeniem, a swój przekładamy trzeci rok z rzędu.

W macierzy Eisenhowera to druga ćwiartka. U większości osób świeci pustką i wcale nie dlatego, że są niezorganizowane. Zwykle jest odwrotnie, to są osoby, które mają wszystko spięte, policzone i odhaczone.

Rzecz w tym, że druga ćwiartka nie ma terminu i nie ma nikogo, kto by się o nią upominał. Nie miga na czerwono w skrzynce. Po prostu czeka i daje się nie zauważać miesiącami, podczas gdy pilne zjada wszystko, a dobra połowa pilnych rzeczy to cudze wrzutki w kostiumie priorytetu.
A to właśnie tam siedzi wszystko, co decyduje o tym, gdzie będziesz za rok. I w jakim stanie.
Więc mam jedną prośbę. Wybierz jedną rzecz z tej listy i wstaw ją do kalendarza w tym tygodniu. Z godziną, jak spotkanie, którego nie odwołujesz. Wpisy bez godziny nie przeżywają kontaktu z wtorkiem. A jeśli tą jedną rzeczą będzie wykonanie telefonu do rejestracji, to już w ogóle.

Wiem, że zaraz pojawi się myśl, że to przecież może poczekać. Dokładnie dlatego to piszę. Czeka od marca.

Co wpisujesz? Napisz w komentarzu dla siebie i innych kobiet.

Kasia (imię zmienione, historię opowiadam z jej zg

Kasia (imię zmienione, historię opowiadam z jej zgodą) jest prawniczką i mamą dwóch chłopców. Kompetentna, zorganizowana, z tych osób, na których wszystko się trzyma.

Na jednej z pierwszych sesji powiedziała: nie wiem, co się ze mną dzieje, mam ochotę tylko leżeć i nie odbierać telefonu. Czuję się jak zużyta bateria. Pomożesz mi?

Zapytałam, ile śpi? Pięć godzin, bo dopiero po położeniu dzieci miała wreszcie godzinę dla siebie i nie chciała z niej rezygnować. Rozumiem ją doskonale. Co je? To, co zostało po obiedzie dzieci. Ile pije wody? Niewiele, za to cztery mocne kawy dziennie.

Zaczęłyśmy od rzeczy, które brzmią banalnie. Szklanka ciepłej wody przy ekspresie, zanim poleci kawa. Jeden porządny posiłek dziennie, zjedzony na siedząco. Dziesięć minut spaceru, nawet w deszczu. Kasia zrobiła też badania krwi, bo takie zmęczenie czasem ma powód, którego nie da się przespać i dobrze to wykluczyć, zamiast zgadywać.

Po kilku tygodniach sen wydłużył się do sześciu godzin, potem do siedmiu. Któregoś razu powiedziała: wróciłam do siebie.
Piszę o tym w październiku nie bez powodu. To miesiąc, w którym najłatwiej taki stan przeoczyć. Wszyscy są zmęczeni, pada, każdy zrzuca to na pogodę i jedzie dalej.

Ciało nie prosi o wiele. Prosi o stały rytm i o to, żeby ktoś je w ogóle zauważył.
Sprawdź dziś dwie liczby: ile godzin spałaś w tym tygodniu i ile wypiłaś wczoraj wody. Jeśli któraś z nich Cię zabolała, to już jest początek. A jeśli zmęczenie trzyma Cię od miesięcy i nie puszcza po weekendzie, to jest moment na lekarza, nie na kolejną listę postanowień.

Jeśli znasz kogoś, kto powinien to dziś przeczytać, podeślij jej ten post. Czasem potrzebujemy, żeby powiedział to ktoś z zewnątrz.

Zna to chyba każdy. Siadasz rano do laptopa z jasn

Zna to chyba każdy. Siadasz rano do laptopa z jasnym planem: napiszę tę jedną rzecz. Otwierasz plik. Przy okazji sprawdzasz mail, bo akurat wpadł. Ktoś pisze na komunikatorze, że to zajmie minutkę. Telefon od koleżanki, szybkie pytanie. Podnosisz głowę, a jest wpół do pierwszej i plik dalej ma jeden akapit. Nie próżnowałaś ani chwili. A jednak nic z tego nie ma.

Gloria Mark od dwudziestu lat mierzy jedno: ile czasu zostajemy na jednym ekranie, zanim przeskoczymy na kolejny. W 2004 roku było to około 2,5 minuty. Dziś 47 sekund.
Nasza uwaga nie zwiotczała. Zmieniło się to, ile razy w ciągu dnia ktoś albo coś się do nas dobija.

W karuzeli pokazuję, jak te liczby spadały i co się dzieje po przerwaniu, kiedy próbujemy wrócić do zadania. Ta druga część zaskoczyła mnie bardziej.
A Tobie co ile minut coś lub ktoś przerywa pracę?

W poniedziałek wyszłam po dzieci i było już ciemno

W poniedziałek wyszłam po dzieci i było już ciemno. O tej samej porze, o której miesiąc temu świeciło słońce. Stałam chwilę przed szkołą i naprawdę mnie to zaskoczyło, chociaż przecież tak jest co roku.
Jesień nie negocjuje. Dzień się skraca i tyle.

A ja w tym samym tygodniu miałam kalendarz pełniejszy niż we wrześniu. Czwarty kwartał, domykanie celów, budżety na przyszły rok, plany, które miały ruszyć po wakacjach i nie ruszyły. Kalendarz idzie dokładnie pod prąd temu, co dzieje się za oknem, i nikt tego nie zauważa, bo wszyscy robią to samo.
Nie napiszę Ci teraz, żebyś odpoczęła. Sama mam na ten tydzień zaplanowane trzy rzeczy za dużo, więc byłoby nie w porządku.

Napiszę tylko tyle: jeśli od dwóch tygodni wstajesz ciężej, a po piętnastej czytasz ten sam akapit po trzy razy, to nie dzieje się nic dziwnego. Twoje ciało już zwolniło, nie pytając Cię o zdanie. Możesz z nim współpracować albo poczekać, aż samo wymusi przerwę. Zwykle wymusza ją w najmniej wygodnym momencie, a ja przez wiele lat wybierałam właśnie to drugie.

Przez najbliższe tygodnie będę tu pisać o zwalnianiu bardzo przyziemnie. Nie o rzucaniu pracy i wyjeździe w Bieszczady, a o zwykłym wtorku między spotkaniem a odbiorem dzieci.
A co jesień robi z Twoją energią?

Jako rekruterka rozmawiałam z setkami osób o ich k

Jako rekruterka rozmawiałam z setkami osób o ich karierach. Jedna rzecz powtarzała się bardzo często: awansowały osoby, których praca była widoczna.

Kobiety, z którymi dziś pracuję, wierzą, że dobra praca obroni się sama. To piękne przekonanie. W praktyce praca potrzebuje kogoś, kto o niej powie. Najlepiej Ciebie.

Mówienie o tym, co robisz, może być spokojne i rzeczowe. Bez przechwalania się, bez gry. Po prostu informacja o tym, co zrobiłaś i co to dało.

Na slajdach znajdziesz kilka małych kroków na początek.

Ćwiczenie na dziś: wybierz jeden z nich i zrób go w tym tygodniu.

Który krok wybierasz? Napisz numer w komentarzu 👇

Skromność to piękna cecha. Pozwala doceniać innych

Skromność to piękna cecha. Pozwala doceniać innych i widzieć siebie we właściwych proporcjach.

Czasem jednak pod skromnością mieszka coś innego: przekonanie, że bezpieczniej jest pozostać w cieniu.

Rozpoznasz to po drobnych odruchach. Mówisz „to nic takiego”, kiedy ktoś docenia Twoją pracę. Mówisz „my”, chociaż zrobiłaś to sama. Przekierowujesz komplement na kogoś innego, zanim zdążysz go przyjąć.

Każdy z tych odruchów bywa w porządku. Warto tylko sprawdzić, skąd płynie: ze spokoju czy z lęku.

Skromność zostawia spokój. Chowanie się daje ulgę na chwilę, a potem zostawia zmęczenie i poczucie, że nikt nie widzi, ile robisz.

Ćwiczenie na dziś: przypomnij sobie jedną rzecz, która udała Ci się w ostatnim miesiącu, i zapisz ją jednym zdaniem. Dla siebie.

Zapisz ten post i wróć do niego w piątek. 🤍

W październiku dni robią się krótsze i wiele z nas

W październiku dni robią się krótsze i wiele z nas czuje, że energii ubywa szybciej niż światła. W takich tygodniach szczególnie łatwo odkładać odpoczynek na później. Najpierw lista, potem przerwa. Tylko że lista nigdy się nie kończy.

Przez długi czas traktowałam odpoczynek jak nagrodę, na którą trzeba zasłużyć. Przełom przyszedł, kiedy zaczęłam widzieć w nim zasób. Nagroda zawsze ląduje na końcu listy. Zasób wpisuję do kalendarza tak samo jak spotkanie z klientką.

Warto też przyjrzeć się temu, jak odpoczywamy. Sabine Sonnentag i Charlotte Fritz opisały, co sprawia, że przerwa rzeczywiście regeneruje. Wśród tych warunków jest mentalne odcięcie od pracy i poczucie, że to my decydujemy, jak spędzamy ten czas. Scrollowanie telefonu nie daje ani jednego, ani drugiego. Bodźce płyną dalej, układ nerwowy pozostaje pobudzony, a o tym, co widzimy, decyduje algorytm. Podobnie jest z kanapką zjedzoną przed monitorem: ciało odpoczywa, a głowa pracuje dalej.

Dobrze działają rzeczy proste. Pięć minut przy otwartym oknie bez telefonu albo krótki spacer wokół budynku, najlepiej tam, gdzie rosną drzewa.

Dla mnie to też jest dyscyplina z czułością. Dbam o siebie, zanim organizm sam upomni się o przerwę.

Czy Twój odpoczynek ma swoje miejsce w kalendarzu? Zastanów się, jaką jedną przerwę możesz zaplanować na jutro.

Wpisz do kalendarza jedną przerwę na jutro, bez telefonu. Wyślij ten post osobie, która też odkłada odpoczynek na później. 🤍

Pamiętam wieczór, który wiele u mnie zmienił. Brał

Pamiętam wieczór, który wiele u mnie zmienił. Brałam wtedy udział w kilku dużych projektach naraz. Ważny raport przekładałam kilka razy, bo zawsze pojawiało się coś pilniejszego. Został mi jeden wieczór do terminu. Napisałam go szybko i wysłałam. Po kilku godzinach przyszła odpowiedź, że ta wersja się nie nadaje, brakuje w niej kluczowych odpowiedzi i są błędy.

Siedziałam przed ekranem i myślałam o tym, że robiąc wszystko, nie zrobiłam dobrze tej jednej rzeczy, która naprawdę miała znaczenie. Siedziałam przy biurku, a myślami byłam w trzech innych miejscach.

Od tamtej pory wieczorem zadaję sobie inne pytanie. Zamiast liczyć, ile zrobiłam, sprawdzam, co po tym dniu jest inne niż rano. Czy zapadła jakaś decyzja, czy powstał dokument. Po dniu samej zajętości zmienia się zwykle tylko liczba nieprzeczytanych wiadomości.

Mam na to prosty test. Wyobraź sobie, że wieczorem ktoś bliski pyta: „I co dziś robiłaś?”. Jeśli potrafisz odpowiedzieć jednym zdaniem, które zrozumie osoba z zewnątrz, ten dzień coś zmienił. Jeśli w głowie pojawia się tylko „no… dużo”, był to raczej dzień na autopilocie, prowadzony cudzymi priorytetami.

Zmęczenie bez satysfakcji to sygnał, któremu warto się przyjrzeć. Z czułością i bez obwiniania siebie.

Zastanów się, co odpowiedziałabyś dziś na to pytanie. Po co był ten dzień?

Zatrzymaj się dziś wieczorem przy pytaniu „co dziś robiłam?”. Jeśli masz ochotę, podziel się swoją odpowiedzią w komentarzu. 🤍

© Slow Work 2026

Polityka prywatności | Realizacja Media in Motion

Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.