Skip to content

Menu

O mnie
Sklep
Dla Ciebie
Media
Współpraca
Kontakt

Close Menu

Close Cart

MEDIA O SLOW WORK

podcasty

Drogowskazy Eska Rock

Dobrostan

RADIO

rdc

tokfm

ARTYKUŁY INTERNETOWE

rzeczpospolita

chili-zet

hellozdrowie_logo_bw

PRASA

prasa-rzeczpospolita-slow-work

Nadrobić zaległości. Ogarnąć szafę. Wyjść z dziećm

Nadrobić zaległości. Ogarnąć szafę. Wyjść z dziećmi. Dokończyć wreszcie tę jedną rzecz, która wisi od września.

Wolny dzień w środku tygodnia zdarza się rzadko, więc szkoda zmarnować. To zdanie zna każda z nas.

Zobacz tylko, co się w nim dzieje. Dostajesz dzień bez zobowiązań i pierwsze, co z nim robisz, to wypełniasz go zobowiązaniami. Własnymi, więc wydaje się, że to zupełnie co innego.

Pod spodem siedzi przekonanie, które wiele kobiet nosi od dzieciństwa: odpoczynek należy się wtedy, kiedy wszystko jest zrobione. Ten moment nie przychodzi nigdy, bo jedna lista prowadzi prosto do następnej.

Dziś jest dobry dzień, żeby to sprawdzić na sobie. Zerknij na swoją listę i policz, ile z tego jest na niej dlatego, że chcesz, a ile dlatego, że szkoda dnia.

Dwie rzeczy zamiast siedmiu. Reszta pusta i niech taka zostanie.

Dobrego 11 listopada.

Czwartek, godzina 16:10. Za oknem ciemno, światło

Czwartek, godzina 16:10. Za oknem ciemno, światło w pokoju żółte i za słabe. Nagle wszystko wydaje się nie do zniesienia: ta praca, ten projekt, ten rok.

I właśnie w takim stanie podejmujemy decyzje. Piszemy wiadomość, której nie trzeba było pisać. Odwołujemy spotkanie, na które chciałyśmy iść. Układamy w głowie zdanie „muszę to wszystko zmienić".

Najważniejsza rzecz o nastroju jest prosta i trudno w nią uwierzyć, kiedy jest się w środku. Nastrój nie mówi prawdy o Twoim życiu. Mówi prawdę o tej godzinie.

Jest też rzecz, która działa szybciej niż jakiekolwiek przemyślenie tego. Przegląd 78 eksperymentów z udziałem około 6 tysięcy osób, opublikowany w 2025 roku, pokazał, że 15 minut w miejskiej zieleni realnie obniża lęk, stres, złość i zmęczenie. Nie 2 godziny w lesie. 15 minut, w mieście, w listopadzie.

Z jednym warunkiem, który okazał się ważniejszy niż długość spaceru. Chodzi o to, żeby zauważyć, gdzie jesteś, a nie przejść te 15 minut ze słuchawkami i głową w telefonie.

W karuzeli rozpisuję, jak odróżnić pogodę od klimatu i co zrobić o 16, zanim coś wyślesz.

A jeśli myśl „muszę to wszystko zmienić" wraca nie tylko o 16, ale też w poniedziałek rano i w niedzielę wieczorem, to zwykle nie jest już kwestia jednej godziny. Napisałam o tym osobny ebook o zmianie pracy, też jest w sklepie.

Jedna uwaga, bo to ważne. Jeśli ciężko jest od kilku tygodni i nie puszcza po weekendzie, to już nie jest pogoda. To sprawa do lekarza, a nie do ćwiczenia z kartką.

Zapisz ten post i wróć do niego w czwartek po 15.

Ciemno o 16, mokro, w kalendarzu półtora miesiąca

Ciemno o 16, mokro, w kalendarzu półtora miesiąca do świąt i wszystko do domknięcia.

Jest w nas takie ciche założenie, że każdy tydzień powinien być do przodu. Że jeśli się nie rozwijasz, nie uczysz, nie posuwasz projektu, to tydzień poszedł na marne.

Listopad się z tym założeniem nie zgadza i dlatego bywa tak nieprzyjemny. Nie tylko dlatego, że pada.

Dla czulszego układu nerwowego dochodzi jeszcze jedno. Mniej światła, więcej godzin w zamkniętych, głośnych pomieszczeniach, początek sezonu domykania roku. Energii ubywa szybciej, a wymagania są dokładnie te same co we wrześniu.

Na wypadek gdyby to brzmiało jak Twoja osobista słabość: w tegorocznym raporcie Gallupa o globalnym rynku pracy zaangażowanie spadło drugi rok z rzędu i ma je dziś co piąta osoba. Dobrostan pracowników pierwszy raz od 3 lat drgnął w górę, ale poziom stresu, złości i smutku jest wciąż wyraźnie wyższy niż przed pandemią. To nie jest Twój listopad. To tło, w którym wszyscy teraz pracujemy.

Co pomaga: nie zaczynać w listopadzie nowych rzeczy. Domykać, porządkować, przygotowywać. Zaczynanie zostawić na moment, w którym realnie będzie siła, a nie tylko dobre chęci.

Twój listopad musi być do przodu, czy może być po prostu przeżyty?

O takim zwalnianiu, bez rzucania wszystkiego i wyjazdu w Bieszczady, jest moja książka „Slow work. Jak pracować mniej i mądrzej". Link w opisie profilu.

Jeśli masz dziś ochotę coś sobie odpuścić, napisz w komentarzu co. Czasem łatwiej, kiedy ktoś to przeczyta.

Przecież nic się nie stało. Nie przesadzaj. Inni m

Przecież nic się nie stało. Nie przesadzaj. Inni mają gorzej. Czemu Ty tak wszystko przeżywasz.

Jeśli znasz te zdania na pamięć, to prawdopodobnie usłyszałaś je bardzo dawno temu. I zapamiętałaś z nich jedno: że coś jest z Tobą nie tak.

To, co one opisują, jest cechą układu nerwowego, nie wadą charakteru. Elaine Aron bada ją od ponad 30 lat i nazywa wysoką wrażliwością przetwarzania. Szacuje się, że dotyczy 15 do 20 procent ludzi, więc na sali, na której siedzisz w poniedziałek na spotkaniu, zwykle nie jesteś jedyna.

W karuzeli rozpisuję cztery rzeczy, które się na nią składają. Przy okazji zobaczysz, skąd się bierze to, że po zwykłym dniu w open space masz ochotę położyć się w ciemnym pokoju, chociaż nic ciężkiego się nie wydarzyło.

To nie jest diagnoza ani coś do leczenia. To instrukcja obsługi, której większość z nas nigdy nie dostała.

Zapisz ten post. Przyda się następnym razem, kiedy ktoś powie Ci, że przesadzasz.

Nauka tego zdania zajęła mi kilka lat. „Wiem, że

Nauka tego zdania zajęła mi kilka lat.
„Wiem, że to ważne, ale nie mam teraz możliwości się tym zająć.”
Jak powiedziałam je pierwszy raz, trzęsłam się w środku w obawie jak zostanie to odebrane.
Za dziesiątym razem już nic takiego się nie działo.

Odmawianie wygląda prosto, dopóki nie trzeba tego zrobić. Zwłaszcza kiedy przez lata byłaś tą, na którą zawsze można liczyć.
Dwie rzeczy mi pomogły.

Nie tłumacz się. Całe zdanie to jedno zdanie, kropka. Każde następne je osłabia, bo zaczyna brzmieć jak proszenie o zgodę.
I to drugie, które mnie zaskoczyło: im częściej odmawiałam, tym rzadziej musiałam. Ludzie zaczynają widzieć, gdzie masz granicę, i przestają podrzucać rzeczy, co do których z góry wiedzą, że ich nie weźmiesz.

Jeśli dziś masz na głowie więcej, niż uniesiesz, policz sobie jedno. Ile z tego wzięłaś, bo to naprawdę Twoje, a ile dlatego, że nie umiałaś odmówić.
Ta druga kupka zwykle jest większa niż się spodziewamy.
Zdarza Ci się coś takiego?

Wczoraj na cmentarzu wiało. Dwa znicze zgasły, zap

Wczoraj na cmentarzu wiało. Dwa znicze zgasły, zapalałam je jeszcze raz i przykrywałam płomień dłonią. Stałam tak chwilę, zgięta, z zapałkami w ręku. Nigdzie się nie spieszyłam.

Myślałam o Tacie. Za każdym razem miałam dobry powód. Projekt, dojazd, zmęczenie. Powody były prawdziwe. Dziś nie mają już żadnego znaczenia.

Rano otworzyłam laptopa. Maile, trzy rzeczy na wczoraj.

Nie napiszę Ci, że życie jest krótkie. To zdanie znamy wszystkie i jeszcze nikomu nic nie zmieniło.

Raz w roku zatrzymujemy się przy czymś, czego nie da się odhaczyć ani dowieźć przed terminem. A potem wracamy do swoich list.

Jeśli wczoraj stałaś nad czyimś grobem i przeszła Ci przez głowę jakaś myśl o Twoim własnym życiu, nie pozwól jej zgasnąć razem ze zniczami. Zwykle wraca dopiero za rok.

Nie chodzi o nic wielkiego. Jeden telefon, który odkładasz. Jedna wizyta, na którą od miesięcy nie masz czasu.

Do kogo dziś zadzwonisz?

Nie wszystko musi być na już. Wiem, jak to brzmi.

Nie wszystko musi być na już. Wiem, jak to brzmi.

A jednak wystarczy przy wszystkich zadaniach "na już" zatrzymać się i zastanowić co się stanie, jeśli zrobisz to w przyszłym tygodniu? Przy większości nie stanie się nic.

Czy masz podobną obserwację?

Otwórz kalendarz na ten tydzień. Zaraz… nie czytaj

Otwórz kalendarz na ten tydzień. Zaraz… nie czytaj dalej, naprawdę otwórz.

Policz teraz, ile masz tam rzeczy, które są ważne, ale nikt się ich od Ciebie nie domaga. Rozmowa, którą odkładasz od sierpnia. Ruch. To, o czym myślisz od wiosny i co nazywasz w głowie „kiedyś".
I badania profilaktyczne.

Mamy październik, więc powiem wprost: mammografia, USG piersi, wizyta u ginekologa. Potrafimy przypomnieć szefowi o jego terminie z tygodniowym wyprzedzeniem, a swój przekładamy trzeci rok z rzędu.

W macierzy Eisenhowera to druga ćwiartka. U większości osób świeci pustką i wcale nie dlatego, że są niezorganizowane. Zwykle jest odwrotnie, to są osoby, które mają wszystko spięte, policzone i odhaczone.

Rzecz w tym, że druga ćwiartka nie ma terminu i nie ma nikogo, kto by się o nią upominał. Nie miga na czerwono w skrzynce. Po prostu czeka i daje się nie zauważać miesiącami, podczas gdy pilne zjada wszystko, a dobra połowa pilnych rzeczy to cudze wrzutki w kostiumie priorytetu.
A to właśnie tam siedzi wszystko, co decyduje o tym, gdzie będziesz za rok. I w jakim stanie.
Więc mam jedną prośbę. Wybierz jedną rzecz z tej listy i wstaw ją do kalendarza w tym tygodniu. Z godziną, jak spotkanie, którego nie odwołujesz. Wpisy bez godziny nie przeżywają kontaktu z wtorkiem. A jeśli tą jedną rzeczą będzie wykonanie telefonu do rejestracji, to już w ogóle.

Wiem, że zaraz pojawi się myśl, że to przecież może poczekać. Dokładnie dlatego to piszę. Czeka od marca.

Co wpisujesz? Napisz w komentarzu dla siebie i innych kobiet.

Kasia (imię zmienione, historię opowiadam z jej zg

Kasia (imię zmienione, historię opowiadam z jej zgodą) jest prawniczką i mamą dwóch chłopców. Kompetentna, zorganizowana, z tych osób, na których wszystko się trzyma.

Na jednej z pierwszych sesji powiedziała: nie wiem, co się ze mną dzieje, mam ochotę tylko leżeć i nie odbierać telefonu. Czuję się jak zużyta bateria. Pomożesz mi?

Zapytałam, ile śpi? Pięć godzin, bo dopiero po położeniu dzieci miała wreszcie godzinę dla siebie i nie chciała z niej rezygnować. Rozumiem ją doskonale. Co je? To, co zostało po obiedzie dzieci. Ile pije wody? Niewiele, za to cztery mocne kawy dziennie.

Zaczęłyśmy od rzeczy, które brzmią banalnie. Szklanka ciepłej wody przy ekspresie, zanim poleci kawa. Jeden porządny posiłek dziennie, zjedzony na siedząco. Dziesięć minut spaceru, nawet w deszczu. Kasia zrobiła też badania krwi, bo takie zmęczenie czasem ma powód, którego nie da się przespać i dobrze to wykluczyć, zamiast zgadywać.

Po kilku tygodniach sen wydłużył się do sześciu godzin, potem do siedmiu. Któregoś razu powiedziała: wróciłam do siebie.
Piszę o tym w październiku nie bez powodu. To miesiąc, w którym najłatwiej taki stan przeoczyć. Wszyscy są zmęczeni, pada, każdy zrzuca to na pogodę i jedzie dalej.

Ciało nie prosi o wiele. Prosi o stały rytm i o to, żeby ktoś je w ogóle zauważył.
Sprawdź dziś dwie liczby: ile godzin spałaś w tym tygodniu i ile wypiłaś wczoraj wody. Jeśli któraś z nich Cię zabolała, to już jest początek. A jeśli zmęczenie trzyma Cię od miesięcy i nie puszcza po weekendzie, to jest moment na lekarza, nie na kolejną listę postanowień.

Jeśli znasz kogoś, kto powinien to dziś przeczytać, podeślij jej ten post. Czasem potrzebujemy, żeby powiedział to ktoś z zewnątrz.

© Slow Work 2026

Polityka prywatności | Realizacja Media in Motion

Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.